Zamieszkanie w wibrującym cieple bodhiczitty

Zatem następna linijka naszego tekstu brzmi:

Trwaj w tętniących życiem, ciepłych myślach, które zachęcają do duchowego wzrostu w sobie i innych. 

Zgadnij, o czym mówią: bodhiczitta, prawda? Kiedy mówi: „Trwaj w tętniących życiem, ciepłych myślach, które zachęcają do duchowego wzrostu w sobie i innych”, jest to pełna miłości i współczucia myśl bodhiczitta: the dążenie stać się w pełni przebudzonym budda dla dobra wszystkich istot. Ta myśl zachęca nas i innych do rzeczywistego urzeczywistnienia naszego pełnego duchowego potencjału, ponieważ bodhiczitta postrzega inne czujące istoty jako istoty, które mogą stać się buddami. Innymi słowy, kiedy masz bodhiczitta widzisz dobro w innych ludziach. Widzisz ich potencjał. Widzisz ich budda naturę, która może doprowadzić ich do pełnego stanu buddy. 

Wierzysz w inne czujące istoty i zdajesz sobie sprawę, że całe cierpienie, jakiego doświadczają i całe szaleństwo w umysłach czujących istot, nie jest naturą ich umysłu; to coś, co można wyeliminować. Zatem kiedykolwiek pozdrawiacie jakąkolwiek czującą istotę, witacie ją z postawą szacunku i zachęty oraz chcąc dla niej jak najlepiej, co jest miłe, prawda? 

Jak zwykle witamy czujące istoty? „O Boże, znowu ten idiota! Poprosiłem ich, aby to zrobili, a oni to zrobili. Czy oni nigdy tego nie wyjaśnią? Dlaczego świat jest pełen ludzi, którzy mnie tak irytują?” Ciągle o tym mówimy. Ale bodhiczitta może tolerować niespójności i szaleństwa wszystkich czujących istot. Ma dużo cierpliwości, wiedząc, że czujące istoty mogą pokonać te czynniki hamujące. 

Trwamy więc w tętniących życiem, ciepłych myślach, które zachęcają do duchowego wzrostu w sobie i innych. Podoba mi się pomysł przebywania w wibrującej, mocnej myśli – wibrującej, ciepłej myśli. Ale powinien też być mocny. Zamieszkiwanie w tym oznacza nasycanie tym umysłu. To będzie wymagało trochę praktyki. Ciągłe – na tyle, na ile to możliwe – trwanie w tej żywej, ciepłej myśli będzie wymagało wielu powtórzeń.

Dziś rano pisałam listy do osób przebywających w więzieniu i dlatego szczególnie odczuwam, jak ważne jest zachęcanie innych osób. Myślę, że ważne jest nie tylko wytknięcie im tego, co nie idzie dobrze i błędnego sposobu myślenia, co robię, co robię całkiem bez ogródek, ale także potrzebują dużo zachęty. Podejmowanie wysiłku, aby ich zachęcić, przypomina mi, że ja także muszę zachęcać wszystkich innych. Bodhiczitta ma w sobie coś zachęcającego, ale ma też takie uczucie, które mówi: „Przestań. Czas się zatrzymać.” Nie znosi bzdur.

Zanurzmy w tym nasz umysł.