Przyjazne dla wydruku, PDF i e-mail

Poglądy na reformę systemu więziennictwa

Przez WP

Cela więzienna w słabym świetle.
Oznacza to, że konieczna jest zasadnicza zmiana w podejściu do więzień i resocjalizacji. (Zdjęcie zrobione przez Chrisa Frewina)

Czytałem artykuły, oglądałem filmy dokumentalne i słuchałem wielu dyskusji na temat amerykańskiego systemu więziennictwa. Większość z nich dotyczyła kwestii przemocy i życia Warunki, które są uzasadnionymi obawami. Istnieje jednak większy problem, o którym nie wiedzą osoby spoza systemu więziennictwa. Problem polega na tym, że ludzie w tych więzieniach nie otrzymują programów poradnictwa i rehabilitacji, których potrzebują, aby przezwyciężyć swoje negatywne nawyki i perspektywy. Narzędzia potrzebne do stworzenia zdrowego stylu życia nie są dla nich dostępne. Krótko mówiąc, ludzie w więzieniu są magazynowani.

Zamiast doradców i programów rehabilitacji/samopomocy, dla osób osadzonych dostępne są zajęcia rekreacyjne i inne przywileje. Rzeczy takie jak wewnętrzne i zewnętrzne boiska do koszykówki, boiska do softballu, boiska do piłki ręcznej, maszyny do ćwiczeń wewnątrz i na zewnątrz, instrumenty muzyczne, gry planszowe i karciane, podkowy, 45-kanałowy kabel, biblioteki z tysiącami książek i sale telewizyjne dla tych, którzy nie posiadać telewizor. W sklepie więziennym osadzeni mogą kupować 13-calowe telewizory, dwukasetowe systemy stereo, odtwarzacze CD, maszyny do pisania, przenośne radia, gry, żywność, napoje, przekąski, kawę, papierosy, ubrania i buty, ale nie jedną pomoc samopomocy lub inspirująca książka. Wszystkie przedmioty rozrywkowe są udostępniane w celu (skutecznego) utrzymania uwięzionych osób przytłumionych i rozproszonych.

Programy samopomocy i rehabilitacji, które oferują więzienia, są bezwartościowe. Instytucje wdrażają je, aby mogły otrzymać większe fundusze od rządu federalnego, a uwięzieni ludzie zabierają je, aby szybciej zostać uwolnione. Krótko mówiąc, są nadużywane z obu stron. Ale nawet jeśli ich wysiłki były szczere, nadal nie mogli czerpać korzyści ani rozwijać się z programów. Dzieje się tak, ponieważ programy nie zostały zaprojektowane, aby im pomóc. Większość z nich została zaprojektowana i/lub ułatwiona przez niewykwalifikowane osoby. Znam jeden program, który został stworzony i jest prowadzony przez kuratora. Programy takie jak: Myślenie o zmianie, Złość Zarządzanie, przeszkody na drodze do powrotu do zdrowia, poczucie własnej wartości i zamykanie w sobie gniewu nie są wspierane przez profesjonalnych doradców, ale przez pracowników opieki społecznej, którzy zostali przeszkoleni w tasowaniu papieru. Nie mają przeszkolenia w ułatwianiu ani w doradztwie. Dostają dodatkowe od 50 do 100 dolarów tygodniowo za ułatwianie programów. Czasem wolontariusze zewnętrzni realizują programy, ale nie zostali też przeszkoleni w zakresie prowadzenia programów samopomocy/rehabilitacji. Po prostu przechodzą szkolenie bezpieczeństwa niezbędne do pracy w więzieniu.

Same programy polegają głównie na czytaniu broszury i krótkiej dyskusji na temat przeczytanego materiału. Podkreślam słowo „krótki”, bo każdy z tych programów trwa tylko 16 godzin. Czego możesz się nauczyć w 16 godzin? Z pewnością nie wystarczy, aby zmienić styl życia. Co gorsza, 16 godzin jest rozłożonych na osiem tygodni, jedna dwugodzinna lekcja tygodniowo przez osiem tygodni. W ten sposób mogą wymienić programy jako programy ośmiotygodniowe, aby brzmiały bardziej merytorycznie.

Kiedy instytucje przekraczają swój budżet, pierwszą rzeczą, którą ograniczają, są programy rehabilitacyjne. Znam jedną instytucję, w której zawieszono wszystkie programy realizowane przez wydział kuratorski i zwolnień warunkowych.

Większość z tych programów jest skierowana do osób skazanych za przestępstwa związane z narkotykami, ale co z brutalnymi przestępstwami, przestępstwami seksualnymi oraz osobami skazanymi za przestępstwa takie jak oszustwo, kradzież, oszczerstwa, krzywoprzysięstwo i inne przestępstwa? Czy każda osoba nie powinna otrzymać narzędzi potrzebnych do rozpoczęcia nowego etapu?

Większość osadzonych ma lata odsiedzenia w więzieniu. Dlaczego więc oferować im programy, które trwają tylko 16 godzin? Skoro najwyraźniej brakuje im umiejętności podejmowania decyzji, dlaczego w więzieniach nie ma profesjonalnych doradców, którzy pomogliby im w radzeniu sobie z problemami i ich korygowaniu? Aby rozwiązać te problemy, należy wprowadzić zmiany!

Aby zmienić ten system, więzienia muszą skupić się na rehabilitacji, a nie na zarabianiu pieniędzy. Obecnie system więziennictwa polega na zarabianiu pieniędzy. Niektóre systemy więziennictwa stanowego, na przykład ten w Missouri, znajdują się na szczycie budżetu państwa z bardzo szerokim marginesem. Wskazuje to, że mogą istnieć powody finansowe, dla których 80 procent wcześniej osadzonych wraca do więzienia. Jeśli system więzienny nie jest specjalnie zaprojektowany do zbierania tych wyników (poprzez brak kompetentnych programów pomocy i obfitość bezsensownych zajęć rekreacyjnych), to przynajmniej ta maszyna jest utrzymywana w obecnym stanie ze względu na wyniki. Dla Departamentu Więziennictwa 80 procent recydywy oznacza więcej pieniędzy od rządu federalnego, więcej nowych więzień, więcej nowych miejsc pracy, więcej awansów, więcej pieniędzy, więcej pieniędzy, więcej pieniędzy.

W Departamencie Więziennictwa są ludzie, którzy naprawdę chcą pomóc, ale nie mają dostęp do pieniędzy potrzebnych na sfinansowanie intensywnych programów rehabilitacyjnych. Jedyne, co mogliby zrobić, to porozmawiać z urzędnikami państwowymi i mediami o potrzebie finansowania programu, ale to prawdopodobnie doprowadziłoby ich karierę do ślepego zaułka.

Więzienia powinny zapewniać osadzonym środki do zmiany stylu życia, a nie wkładać pieniądze do czyjejś kieszeni. Oznacza to, że konieczna jest poważna zmiana w podejściu do więzień i resocjalizacji. Oto, co proponuję.

Zaprojektuj, zbuduj i zarządzaj więzieniem stanowym na dużym uniwersytecie. Poproś rząd federalny (lub prywatną fundację) o pokrycie kosztów budowy i kosztów operacyjnych przez pierwsze dwa lata. Po dwóch latach wszystkie koszty operacyjne zostaną pokryte przez uniwersytet, z wyjątkiem kosztów leczenia i wynagrodzeń strażników więziennych, którzy będą jedynymi pracownikami państwowymi w więzieniu i dlatego będą opłacane przez państwo.

W więzieniu będą pracować pracownicy uczelni, nawet kuratorzy. Wszystkie polityki będą tworzone przez komisję złożoną z profesorów uniwersyteckich. Również każdy wydział w więzieniu podlega nadzorowi starszego profesora w danym obszarze (dział finansów prowadzony przez profesora finansów, gastronomia kierowana przez profesora gastronomii itp.).

Ponadto uniwersytet wdrożył przemysł więzienny, aby pokryć wszystkie koszty operacyjne więzienia po pierwszych dwóch latach. Można to łatwo osiągnąć, wymagając, aby każda uwięziona osoba pracowała 30 godzin tygodniowo, zaczynając od 0.50 USD za godzinę i pracując aż do 1.00 USD za godzinę. To sprawia, że ​​mają zwyczaj wykonywania normalnej pracy, co jest głównym wymogiem w dzisiejszym społeczeństwie. Pozwala im zarabiać pieniądze (100 dolarów miesięcznie) na zakup żywności i innych rzeczy w sklepie więziennym. Pozwala także uczelni działać bez zewnętrznych funduszy i ingerencji, ponieważ więzienie będzie samowystarczalne.

Więzienie będzie miało intensywny program resocjalizacji, obejmujący etapy wycofywania się, takie jak:

  • 8) Dostosowanie więzienia
  • 7) stres/Złość Rozwiązania
  • 6) Określony obszar przestępstwa(-ów)
  • 5) Przemoc
  • 4) Narkotyki
  • 3) Wpływ przestępstwa na ofiary
  • 2) Umiejętności zawodowe
  • 1) Ponowne wejście do społeczeństwa

Każda osadzona osoba musiałaby uczestniczyć w programie (programach) przez określoną ilość czasu każdego dnia (na przykład dwie godziny dziennie, pięć dni w tygodniu), dopóki nie zostanie zwolniona.

Również doradcy, instruktorzy programu i kuratorzy ds. zwolnień warunkowych będą odgrywać ważną rolę w procesie rozpatrywania wniosków o zwolnienie warunkowe. Pomoże to dać pełny obraz postępów osoby osadzonej na drodze do rehabilitacji, co będzie ogromną pomocą w podjęciu decyzji, czy osoba jest gotowa na zwolnienie, czy nie. Obecnie urzędnicy ds. zwolnień warunkowych podejmują decyzje o zwolnieniu warunkowym w oparciu o zestaw wytycznych. Uwięzionego spotykają nawet na kilka tygodni przed jego przesłuchaniem w sprawie zwolnienia warunkowego, a potem jest tylko 30-minutowy wywiad.

Ten system będzie działał z kilku powodów. Po pierwsze, byłby samowystarczalny i nie wymagałby finansowania z zewnątrz. W rzeczywistości przyniosłoby to duży zysk. Na przykład weźmy firmę zatrudniającą 50 pracowników, w której płaciłeś każdemu z nich 10 USD za godzinę i pracowali 40 godzin tygodniowo przez cały rok. Ich łączne pensje wyniosłyby 1,040,000 1000 100 dolarów rocznie. A teraz wyobraź sobie, że masz 30 pracowników, którym płaciłeś po 1,200,000 dolarów miesięcznie, pracując przez 1000 godzin przez cały rok. Ich pensje wyniosłyby 50 30 100. To znaczy, że 30 pracowników pracuje dla Ciebie za nieco więcej niż koszt, który zapłaciłbyś 8.50 pracownikom (miałbyś ogromną marżę zysku). Sprawienie, by przestępcy pracowali XNUMX godzin tygodniowo za XNUMX dolarów miesięcznie, nie będzie stanowiło problemu. Większość osadzonych obecnie pracuje XNUMX godzin tygodniowo i zarabia XNUMX USD miesięcznie. Byliby szczęśliwi, gdyby mogli pracować i zarabiać pieniądze, aby kupić dodatkowe jedzenie, kosmetyki, przybory do pisania, znaczki i inne rzeczy, które uczynią ich więzienie bardziej znośnym.

Po drugie, dzięki kompetentnym doradcom i psychologom, którzy ich poprowadzą, wraz z intensywnymi programami rehabilitacyjnymi, osadzeni będą mieli narzędzia potrzebne im do zmiany stylu życia. Łatwo będzie odfiltrować tych, którzy nie podejmują szczerego wysiłku. Te uwięzione osoby mogą zostać przeniesione do głównych więzień, aby zrobić miejsce dla innych osób, które są zobowiązane do rehabilitacji. Można by wprowadzić zasady, które pozwolą na przyjęcie tylko tych, którzy spełniają określone kryteria, takie jak kara do 15 lat, przestępstwo po raz pierwszy, zalecenie z innego więzienia itp.

Po trzecie, uczelnia będzie mogła skorzystać z:

  1. oferuje stopnie specjalistyczne zarówno z korekcji, jak i rehabilitacji;
  2. pozwoli to uniwersytetowi zapewnić studentom praktyczne szkolenie w wielu różnych dziedzinach;
  3. wiele badań naukowych można przeprowadzić w więzieniu, ponieważ jest to kontrolowane środowisko;
  4. nabór na uniwersytet wzrośnie ze względu na wzrost popularności uczelni wynikający z filmów dokumentalnych i artykułów o więzieniu i uczelni
  5. majątek uczelni wzrośnie z przemysłu więziennego; oraz
  6. wkrótce inne uczelnie stworzą własny program resocjalizacji więzień.

Po pięciu do dziesięciu latach studiów przypadków i testów w tych uniwersyteckich więzieniach, nowe standardy mogłyby zostać ustalone i wymagane dla wszystkich głównych więzień stanowych.

Musimy dać uwięzionym ludziom szansę na walkę. Jeśli twój syn lub córka byli zmartwieni lub robili rzeczy, które skrzywdziły siebie lub innych, natychmiast im pomogłeś. A jeśli ich problem się pogorszy, udzielisz im jeszcze większej pomocy. Przez lata nie zamykałbyś ich w pokoju pełnym sprzętu rekreacyjnego i telewizora z nadzieją, że wyzdrowieją, bo wiesz, że ich problem nie wynika ze świata zewnętrznego, ale z ich własnego stanu umysłu. Izolowanie ich od bliskich i zdrowych rzeczy w ich życiu bez remedium na ich postawy nie pomaga im; to tylko pogarsza ich stan. Stają się bardziej obojętni i wyobcowani.

Więc proszę, daj swojemu synowi, córce, żonie, mężowi, wujkowi, cioci, kuzynowi, sąsiadowi i bliźniemu to, czego potrzebują. Pomoc!

Osób uwięzionych

Wiele więźniów z całych Stanów Zjednoczonych koresponduje z Czcigodnym Thubtenem Chodronem i mnichami z opactwa Sravasti. Oferują wspaniały wgląd w to, jak stosują Dharmę i starają się przynieść korzyść sobie i innym, nawet w najtrudniejszych sytuacjach.

Więcej na ten temat